Czytałam ostatnio na jakimś blogu, że ideałem nikt być nie musi. I że pogoń za byciem najlepszą, jest strasznie męcząca, a co najgorsze, społecznie pożądana. Bo matkom szczególnie trudno jest być na medal we wszystkim. Dom ma lśnić. Figura najlepiej, by była jak u modelki. Na obiad same pyszności na gwiazdkę Michelin i do tego zdrowe. Książki i aktualne czasopisma przeczytane, porady wprowadzone w życie. Dziecko wypielęgnowane i zadowolone, czas dla niego zorganizowany jak na specjalnym evencie. Mąż wniebowzięty, dopieszczony pod każdym względem.

Ach! I jeszcze praca, koniecznie ambitna! Spotkania z przyjaciółmi, najlepiej elitą kulturalną. Regularne wizyty na mieście, odwalony balkon, własnoręcznie zrobione przetwory, tysiące wysłuchanych podcastów o finansach i samorozwoju... można wymieniać jeszcze długo i od samego czytania dostać kociokwiku. I zgadzam się, podkręcenie śruby jeszcze nigdy nie było aż tak uciążliwe. Chyba nawet wtedy, gdy trzeba było sobie miażdżyć ciało gorsetem. Teraz nie trzeba gorsetu, żeby czuć się zmiażdżoną ideałami. Wracając do rzeczonego bloga, autorka z lubością pisze, że wcale nie stosuje się do tych wszystkich zasad. Do tego pozdrawia je środkowym palcem. Przyznaje, że jest do dupy, bo chce taka być. Bo bycie nieidealną daje jej oddech i przestrzeń do bycia sobą. Nie ma co udawać. Ideały nie istnieją. Więc po co wciąż za nimi gonić?

I niby wszystko jasne, tematu nie ma. Ale... Jak zwykle jakieś ale...

Chcę być idealna, dla siebie i dla moich Chłopców

No dobra, a gdyby tak wszystko odwrócić z tymi ideałami? Bo widzisz, należę do tych osób, którym jak się coś każe, to się uprą jak osioł i będą krzyczeć NIE dla samej zasady. Więc, gdyby tak odwrócić wszystko z  "muszę" na "chcę". I nie z powodu psychologicznych trików, czary-marów, czy przez wzgląd na padanie promieni słonecznych w znaku byka. Tylko tak po prostu, bez napinki i dogmatów. Wychodzi mi wtedy, że chce mi się być ciut idealną. Nie dlatego, że chce tego mój Mąż, rodzice, pani w tv (której prawie nie oglądam), wróżbita Maciej, czy najnowszy artykuł w WO. Do dupy potrafi być każdy. Ja też. Nawet jestem w tym na medal. Powiedzmy, że czas na wyższy level. To mój świadomy wybór, którego wprowadzenie w życie daje mi wielką satysfakcję i mnóstwo frajdy.

Mam w sobie tyle energii, że spokojnie zasiliłabym nią miasto. Więc? Więc wymyślam sobie coraz to nowe zajęcia. Nic wielkiego. Ale są to rzeczy, na które do tej pory nie miałam czasu albo siły. Zwykłe bieganie, zamiast przykrego obowiązku, stało się wielką frajdą. Jest to czas tylko dla mnie. Truchtam więc sobie w swoim tempie. Mam w nosie, co myślą mijające mnie otwarte gęby (kosmici biegają?). Rozkoszuje się wciąż wakacyjną pogodą. Wietrzę głowę z myśli. A z każdym kolejnym krokiem, oddechem, kroplą potu, mam ochotę na więcej. Dlatego gdy wracam, przechwytuję moją słodką Księciową Girlandę i robię kompot, porządek w szafach, brownie z cukinii i takie tam zwykłe rzeczy kury domowej.

No masz... Nie powiem, ile już szykuję wpis z urlopu, bo aż wstyd przyznać. Ledwo ogarnęłam TEN na rocznicę, bo był prezentem dla Ślubnego. W każdym razie od tygodnia już nie cieszymy się kaczawskimi widokami, tylko upałem w naszym M. Mogę się usprawiedliwiać, że to przez pomór w domu plus tropikalny klimat. Mały chory, ja też, Mąż umierający. W chałupie jest jak po wybuchu bomby. W lodówce tylko światło i sos sojowy. Walizki stały w przedpokoju do weekendu, bo nie miałam siły się za nie zabrać. Książę z gilem po pas, gorączkujący, marudzący, stopiony ze mną w jedno ciało przy tej pogodzie. Do tego problemy z brzuszkiem. Więc ja już w panice, oby nie wylądować w szpitalu z odwodnieniem. Chorowanie w taką pogodą to kiepski pomysł. Gardło zawalone, głowa boli i wydaje się być nie moja. Jakby mi ktoś ją wsadził w strój kosmonauty, postawił na samym dnie Rowu Mariańskiego i do tego napchał do nosa całe opakowanie waty. Ach, słodki losie...

Ale miało być wreszcie o wakacjach! 😊

Niestety. Bez względu na to, czy urlopuje się z dzieckiem, czy bez, czas płynie tak samo. Tak samo szybko. A może nawet szybciej? Bo dnia nie rozlicza się już od poranka do późnej nocy. Tylko od jednego rozładowania baterii do drugiego. Baterii rodzica oczywiście. Bo dzieci nie dość, że mają nieokreślone (czytaj ukryte) pokłady energii, to jeszcze nie śpią. One się ładują. Dlatego rodzic, jako stary model, czasem nie nadąża. Jak my za naszym Małym.

Czekaliśmy na ten wyjazd. Bo to pierwsze nasze wakacje w komplecie, po tej stronie brzucha. Poza tym już nam brakowało zmiany klimatu. Odetchnięcia pełną piersią niemiejskim powietrzem. Wybraliśmy się wiec w miejsce, gdzie nie dociera cywilizacja. Nie ma Biedronek pod nosem, piwo uświadczysz tylko w niszowej wersji, a toaleta w domu wcale nie jest taką oczywistością, jakby się zdawało. Nawet cudowny wynalazek jednoczący tłumy, czyli Internet, czuje się na tamtym gruncie niepewnie. Więc łamiąc swoje zasady wścibskości, nie wciska tam nosa. Ludzie późnym popołudniem zamiast gdzieś gnać, siedzą przed swoimi chatkami i nieśpiesznie dywagują. O tym, czy dziś spadło wystarczająco deszczu, czy trzeba jeszcze poczekać? Czy są już grzyby? I czy ziemniaki są lepsze z koperkiem, czy bez? 

Większość miejscowej zabudowy ma po sto lat. Czasem, jak na prawdziwe peryferia przystało, finezyjnie wali gnojówką. Ale spokojnie, zazwyczaj powietrze pachnie kwiatkami z ogródka różnej maści, drzewami i mokrą ziemią. Teraz w czerwcu, upajałam się dodatkowo zapachem krzewów czarnego bzu. Coś wspaniałego (dlatego przywiozłam go trochę w słoikach, ale już wiem, że do jesieni nie wytrzymają). Co tam można robić? I wszystko i nic. My wybieramy to drugie. Tzn. moja Druga Połowa siedzi nad stawem i moczy kija, a ja zwykle czytam albo się opalam, czasem odwiedzimy familię. Gdyby jednak ktoś bardzo chciał, można kopnąć się na pobliski wulkan, nazbierać agatów w miejscowym kamieniołomie, jeździć rowerami po czarnych szlakach, albo zwiedzać poniemiecką infrastrukturę. 

Nam bardzo odpowiada nicnierobienie i tamtejszy klimat. No, może prócz braku dostępu do sieci. W tym roku znów się martwiłam, że mój ukochany smartfon kończy żywot. A to tylko ciągłe wyszukiwanie sieci, której nie było, tak go wykańczało. Dzięki ci Panie! 💕

Jedno z naszych ulubionych ślubnych zdjęć